5/9/13

Lengua aragonesa, lengua ofizial d'o corazón

LENGUA ARAGONESA, LENGUA OFIZIAL D'O CORAZÓN

Sagrata lengua aragonesa,
o mío corazón aquí te dexo.

Si o gubierno castellano
d'iste país nuestro quiere que te mueras,
o nuestro amor como un zielo
se debanta, e creya aniello e lei eterna.

Güe te declaramos, lengua aragonesa,
lengua ofizial d'a nuestra tierra
en os nuestros corazons.
Te declaramos, en l'ambito sagrato
de l'alma que en nusatros alienta,
de totas as lenguas a primera lengua.

Lengua aragonesa, yes tu sola
a lengua propia, a lengua aimata
en l'altar d'a nuestra casa, biella
e choben fada d'a eternidá.
Por tu beilamos e luitamos;
esfenderemos a tuya bida con a nuestra.
Si o gubierno castellano preba
de furtar-nos lo que más aimamos,
con sinyals saldremos por os campos
ta esfender a nuestra reina.

Aimata nuestra, güe te declaramos,
lengua aragonesa, lengua ofizial
d'os nuestros corazons, lengua
ofizial ta siempre, unica lengua
que l'alma nuestra adora e besa,
lengua milenaria d'Aragón.

Güe te declaramos, lengua aragonesa,
lengua ofizial en o infinito corazón.

Chuan Chusé Bielsa

4/28/13

Dondiando por os suenios

PERÉN LIBRES

Aimata, tiengo as claus d'a tuya casa
en as manos, pero lo corazón emboirato.

Como a muller de Lot, soi estato estatua
de sal, tanto tiempo chirato enta lo falso.

Güe plebe o mundo; a plebia está plorando
en as carreras. Bi ha un suenio paseyando

a o canto d'a dentrata d'un palazio,
o disierto ye un chardín soniato

a la tardada, belún ba caminando acompañato
por musica de gotas, o mundo albandonato.

Ye un suenio buscando a salida d'un mirallo;
as claus perén en a zarralla, asperando.

A plebia, musiquiando, nos ba clamando:
aimato, si tornas, serás amor e labios.

¡Cómo fabla la plebia cuan o día ya remata!
¡Qué goyo tornar á casa a la fin, ta descansar-nos!

Aimata, ¿beyes en yo lo falso sol que ya s'apaga?
¿Beyes as tronadas, o corazón pleno de bardo?

Aimata, tu yes yo _chiran as claus en a zarralla_,
que o suenio remate e me retrobe dentrando

por os tuyos güellos enta la tuya luminaria:
perén libres, chuntos, espullatos.

Yéranos uno, aimata, e me tresbatié dondiando
por os suenios; gúe dormiré en a tuya casa.

Chuan Chusé Bielsa

4/27/13

Contemplazión

Güellando entalto

Güe aguaito un mundo
sin dolors.

Podez clamar-me un soniador
que bibe en a poesía.

Güe aguaito lo paradiso, güe
e no maitín, e dixo tot altro paisache.

Sé que iste mundo no ye o mío,
que cosa no bale.

E si bale cualcosa ye que un filo
con o zielo l'aune.

Güe ta yo no esiste a materia que no ora,
e si esiste no la güello, la desprezio.

Poesía ye catar sólo enta la gloria
d'ixo que ye eterno,

d'ixo que nunca no naxió e que perén
bibe, d'ixo que cosa no sape d'os infiernos.

Ista tierra ye un infierno, yo asinas lo beigo,
as dolors amuestran como fuegos.

Güe cato enta tot lo que ye altero
e güello unas altras tierras allá lexos,

muito, muito lexos, allá
do s'han esborrato los recuerdos.

Güe güello entalto, entalto, entalto,
sólo entalto con istos güellos nuebos.

E d'ixa biella Tierra que no ye sino dolor
que sólo quede un camín puyando

enta altos zielos, e que as zenisas suyas
bolando marchen enta o país

do tot queda xublidato, como un malsuenio
que en despertar remata e ya no remeramos

e queda muerto sin recordar ta siempre.
S'ubre alegre agora l'alba,

son animals e ombres agora almas
que han retrobato a fuen común d'a poesía,

e con güellos en paz, calma luminaria,
aguaitan en silenzio a berdadera bida.

Chuan Chusé Bielsa

4/10/13

Caseta escachata

Caseta a la tardada
Foto: Chuan Ch. Bielsa (2008)

Caseta escachata

Biellos os dos, caseta escachata,
           sólo tu e yo
charrando, aimando en ista fabla.

O disierto en o zielo, o paradiso
           allá en alto;
tot un mundo antigo se'n ye ito.

Parolas nuestras a la tardada,
           solos tu e yo,
o sol sondormito, l'airera que canta.

Tu yes a casa d'os poemas míos,
           l'alma d'os agüelos.
Caseta escachata, aquí ya fa frío.

¿Recuerdas, sientes en l'aire charradas
           de chens que nos quison?
Ya ye tardi, caldrá marchar, o sol ya s'amaga.

Chuan Chusé Bielsa

4/1/13

Tot

Tot yera mentira

Tot en ista Tierra
no ye cosa.

Bibir en meyo d'a mentira
no ye cosa.

Beigo as estrelas:
son mentiras.

Materials multibersos
absurdos: mentiras.

Ye buedo l'amplo eszenario
que o diaple debanta.

A belleza aquí abaxo,
si no aguaita allá entalto, ye mentira.

Ta qué creyer en cosas
que dimpués son mentiras.

Mentiras son chardins si no oran
e, si no oran, son mentiras as rosas.

Mentiras son os luscos
si enta un altro mundo no menan.

Mentira ye o día que, muertas as oras, s'apaga
e ye mentira cada alba no eterna.

Mentira ye tot lo que dentra
por istos güellos que ploran e sangran.

Mentira ye tot lo que l'airera traye e se'n leba
si no amorosea l'alma.

Mentira son aquí as luminarias
e mentiras as ilusions royas.

Mentiras son labios e bocas
si cuan fablan no callan.

Mentiras son parolas
si callando no aiman.

Mentiras os ríos e mentiras as plebias
que en o zielo no cantan.

Mentiras as cullitas e mentiras as siembras
que allá en alto no se faigan.

Goyos e amors son mentiras
si allá entalto no marchan.

Mentiras son as patrias
que satán alienta.

Tot lo que naxeba aquí
parexeba cualque cosa: cosa no yera.

Beyer tot como mentira
si enta la paz no reza.

Sólo ye tot
identificar-se con o berdadero amor.

Tota altra cosa
mentira, mentira, mentira, dolor.

Yo no escribo ta dengún,
sólo esborro mentiras.

Continaz busaltros, si querez,
bibindo en o mirallo.

Yo me'n boi sin cosa,
sin amors e ziego aquí abaxo.

Sólo busco una boz
pronunziata en o silenzio.

Chuan Chusé Bielsa

3/10/13

En os camins

Cuan tot se torne amor

En os camins de polbo
t'asperamos siempre.

Baxo sols que s'amortan
u plebidas que no alexan a sete.

A o canto de sulcos e cullitas
que no alexan a fambre.

Cuan a nuei plega e naxe
a escureldá, t'asperamos en a guambra.

Si bel goyo ba amorosiando a carne
u si as dolors se i fincan, no importa guaire.

Amor, amor, no tardes,
o nuestro corazón ye arredolato por as flamas.

Que trucases en a nuestra casa
querérbanos, ubrir-te e abrazar-te.

Que o tuyo esprito d'amor dentrase
por a puerta de l'asperanza.

E que, con tu, tot puyase
enta un altro mundo do sólo tu reinases.

Amor, tornarás ta cutio as feritas en oblido,
tornarás a nuestra casa en o tuyo paradiso.

Amor, en espitals do as chens penan e se plañen
asperamos as tuyas mans compasibas.

Amor, en ista tierra ardién u fría, do l'aire
talla, as tristuras d'os pobres sangran, chilan.

Que a luz tuya perén s'alze
en toz os corazons, que renaxca e tot redima.

Amor, asperamos que nos sanes
e marchar con tu, aliberatos, enta o día.

Asperamos en luz infinita,
cuan tot se torne amor, eternamén aimar-te.

Chuan Chusé Bielsa

3/7/13

Paseyo a la tardada

Libro de poemas mullando-se

Paseyo a la tardada por os camins aimatos.
Os roídos d'o mundo no tarten.

Almendreras con flors rosas e blancas
e berdes de trigos que naxen.

E casetas espaldatas
que ta yo son armitas.

O día nublo e un poquet d'aire
en o que biachean chisletas d'augua.

E un libro de poemas en aragonés
en as manos, mullando-se.

Leigo un poema abonico,
cada tres bersos aturo e güello lo paisache.

Dexo que o libro agafe
perfumos de boiras de disiertos.

Chiquetas tacas de gotetas
en as pachinas blancas mueren, naxen.

O paradiso ye un libro en una grisa tarde
d'un poeta que apunta enta lo eterno.

Leigo un zielo e dimpués un altro zielo,
o libro ubierto ta que a plebida lo aime.

Ta que as parolas aragonesas perén canten
como espigas e aires e paxaros sobre o yermo.

Zarro lo libro e l'amago en o corazón
ta que l'amor me fable.

Chuan Chusé Bielsa

3/4/13

Espelunga

Espelunga perdita

Espelunga perdita
en un país con altros luscos.

Piedras preziosas espirituals
en a casa d'o corazón.

Beyer as auguas de colors, calmas,
sentir cómo alientan olas, meditando.

Estalactitas retallatas
sobre l'orizón purpura u brioleta.

Sin fer cosa, tener-lo tot,
bibir en un palazio de silenzio, contemplando.

Te beigo, alta isla de belleza;
chardins e plachas en o zielo.

¿Por qué nos n'imos d'ista paz?
Somos tot e nos n'imos enta o fuego.

¿Por qué tan luen marchamos
e creyemos en estrelas que son fumo?

Si yo lo foi, no ye iste un buen poema.
Lo dexo en os calaxos de l'agüerro.

O poeta no escribe cosa,
o poeta prene nota de tot ixo que alienta o infinito.

O poeta s'alueña con l'airera e ye un sospiro,
o poeta cal que marche enta l'oblido.

¿Por qué zarrar os puños con zarpadas de miseria
si perén tot ye en as mans, no agafando?

A poesía quiere fer poemas
e escribe con mans buedas de poetas.

Toz somos más grans que toz os unibersos
si podemos bibir como uns eternos ninos.

Qué casa más bonica ye ista espelunga
plena d'ambra e marbre e oro d'altros mundos.

Auguas berdas, luscos calmos,
somos tot cuan bibindo por nusaltros no bibimos.

A poesía escribe con miraglos
e no quiere furtaires, a poesía escribe poesía.

Muller aimata, o corazón mío lo dexo baxo lo tuyo,
os dos chuntos contemplando lo paradiso.

Chuan Chusé Bielsa

3/1/13

Tiempo de nieu

A nieu ye silenzioso día

A nieu ye silenzioso día,
blanca luminaria cayita
dende o zielo.

A nieu s'aduerme en campos e camins
como un nino que arriba
con promesas.

Yo quererba o naximiento
de l'augua sobre os secos sasos,
un regno d'os miraglos.

Ista nieu ha biacheato dende o mesmo zentro
d'as altarias, corazón blanco
do reposan os güellos.

Ista nieu ye ta labios
resequitos, ta frens cansas,
susiego tobo ye e ye lo que queremos.

Meditazions de fuens en calma,
descansos ta o biachero
dimpués de tantos yermos.

Puzos e basas ban aparando
l'asperanza ta cuan a nieu baiga marchando;
allora gotetas besarán como secretos.

Yo asinas lo beigo:
a nieu abonico ba cayendo
e aturando ba abonico setes e deseyos.

Dengún en as carreras,
dengún en dengún puesto,
a paz ye cayita sobre as casas.

Dengún a o canto d'as planas
de sulcos nebatos,
dengún no se beye caminando entre ixos fredos.

Muito luego una luz sin de tiempo
irá emplenando de clarors as zaicas
xutas d'os disiertos.

Ista nieu s'aduerme en bersos
que como flocos ban cayendo
sobre l'alma.

Ista nieu s'aduerme mansa
e ba cobando altas auguas
dende adentro.

Agora mesmo lo sol chuga
con o chelo que regala;
as gotetas brilan, fan reflexos.

L'augua tingla e canta e aima
en cayer sobre istos yermos
como alba.

Chuan Chusé Bielsa