5 de noviembre de 2015

M'acubillo

M'acubillo

Iste ye o mío treballo,
aimata:
güellar-te sin cosa
acubillando.

E ya soi libre
en tu, buelo
como paxaro
en o zielo d'a eternidá.

Aimata, ya he bendito
tot alleno planto,
agora aguaito
tot ixo que no ye mío
como bardo.

Cosa no puedo dar-te,
aimata, porque soi
lo que tu yes y en tu canto,
por tu tot lo he dexato,
tot lo ganato yera una glarima
de tristura en o fundo de l'ozeano.

Aimata, soi feliz,
ya no luitaré más como un esclabo
ta ganar a bueda paga
d'amos falsos.

E ya puedo dexar
tantas radizes e parolas
que creyoron toz os míos infiernos
en un país estranio.

Aimata,
prene-me espullato,
libre a la fin,
biste-me con os deseyos tuyos,
puyo en a tuya arca como un paxaro
que se dexa lebar
en o zielo más puro.

Que se'n baigan
muertos mundos
d'a mía casa,
aimata, aculle-me
en a tuya luminaria sin olbido,
que sigan orazions os traquitos
d'o mío corazón,
que t'adore o infinito
en cada inte enamorato
en que te bibo,
l'alma mía a o canto tuyo
ye goyo dibino.

Aimata, cosa
no puedo ofrexer-te, un sospiro
soi en l'aire de l'airera
de l'amor, soi esprito
e poesía que te canta,
tu yes tot
y en o tuyo aliento
danzo e m'acubillo.
Solamén tu esistes,
solamén tu has esistito
e perén tu bibirás,
amor mío,
a o canto tuyo
totas as luzes retrobatas
oran en o paradiso.

Chuan Chusé Bielsa Alquézar

2 de noviembre de 2015

Bi ha una Diosa

Bi ha una Diosa

Bi ha una Diosa
en o tuyo corazón.

Amigo, no te'n baigas
por os camins tristes,
a luminaria de tu s'amaga
cuan yes ibierno
e bibes luen de yo.

Remane en l'amor
como un rei sin deseyos,
aquí, bien zerqueta,
en o tuyo
regno de l'alma.

No t'alueñes
enta casas sin radizes
do, en plegar,
te cubrirá la pena,
arribará la soledá
e un buedo d'angunia,
tot puncha adentro
e ye muerto disierto
cuan nos n'imos luen
de nusatros mesmos.

Contempla os míos güellos
si t'aimas,
yes paz cuan te güello
e alufras a unica luminaria,
a purna d'a tuya alma
ye eterna en un sol
que alumbra o paradiso.

Amor, conzentra-te en a boz
d'o mío silenzio, fe-te musica
en l'airera d'o mío peito,
no te'n baigas, amor mío,
serbas chelo,
solenca nieu en a distanzia,
ta siempre boz que calla.

Biene, e que a no-cosa
no te retante con berenos.
Tu no tiens que fer cosa,
dexa que yo cante o mío rezo
en as tuyas parolas,
en as tuyas mans ubiertas,
en os tuyos disiertos,
dexa que yo guide a tuya güellada
e siga l'orizón d'os tuyos güellos,
dexa que puro
siga yo lo camín tuyo
que marcha enta os zielos,
yo soi de tu e tu yes mío,
os dos somos
lo que somos: amor, uno.

Chuan Chusé Bielsa Alquézar

30 de octubre de 2015

Poesía d'o retorno

A la fin

A la fin
uno retorna
en os biellos camins.

A la fin
me claman sasos
de silenzio, o país
umilde que me fizo feliz;
un mas escachato,
feito rei por carmesins,
unas faxas de flors
e paxaros
cuan ya o sol
se'n ba a dormir;
son sagratos os campos,
allora, en o lusco,
acullindo colors de miraglos.

A la fin
ya no importan guaire
tantos brilos d'oros falsos
en o mundo.

M'aturo,
a la fin,
con os güellos zarratos
a o canto de tot ixo que perdié
e ye a mía radiz.

A la fin
uno siente en o peito
o soflo d'una airera
que nos escosca o corazón.

A la fin
un profundo país torna,
o país d'as parolas
que me fizo feliz
cuan l'aire encara
yera canta de luz
e Insulindias de belleza
quereba descubrir;
o sol teneba allora
l'amorosa calentor
d'un nino,
saludaba en benir,
sacralizaba o maitín
con a luminaria d'un sonriso,
alegraba os días grisos
como un biello fogaril.

A l'amor de tot ixo
que tornó en goyo
lo bibir,
retorno en o país
d'ixe corazón que perén
ye poesía,
e ya descansa o mío destín,
siento a cansera de tot ixo
que no yera que fumo,
a bida biene de tot ixo
que ye inmortal radiz.

A la fin
columbro los paisaches
que ya s'han feito zielo
e paradiso,
beso eternos camins
de nineza e luminaria,
como airera
que ye esprito
e besa l'alma,
porque ya ye tiempo
de retornar ta casa.

Chuan Chusé Bielsa Alquézar

8 de junio de 2015

Paseyo d'o Silenzio

Paseyo d'o Silenzio

Encara queda
bel puesto
do lo Silenzio bibe.

E a la tardada
un camín sin d'oras
nos aspera.
Puedes ir-ie
con un libro en a mano
e güellada serena,
con o corazón calmo
e l'alma sin priesas.

Encara queda
un lusco que marcha
rezando, encara se bantan
escachadas casetas
infinitamén útils
e bonicas
ta qui tiene tiempo
ta güellar-las
e ascuitar-las.
¿Sientes? Nos fablan
recuerdos de chens
que nos quieren.
¿Sientes? I biene
l'airera contenta
con cantas
e bozes que besan;
ye un dios remerando
a nuestra inozenzia.

Encara bi ha puestos
do encara no i plega
ixe capitalismo que tot
lo se mincha e nos dexa
tristachos,
popiellos.

Paseyo amagato
d'o Silenzio...
Encara la poesía
i bibe en cada piedra,
en cada ripazo,
en os biellos árbols,
e güellando entalto
beyemos as boiras
coloriando cuentos
d'infanzia perditos.

Encara bi ha puestos
como paradisos
que asperan a os ninos
que estiemos, rebutitos
de silenzios ta curar-nos.

Encara bi ha puestos sagratos
do alienta la infanzia d'o mundo,
l'alma i troba calma
e torna a sonrisar
escoscata e libre,
ye reina d'a paz,
eterna luminaria,
amor que en nusatros bibe
e que perén aima.

Bi ha puestos do rezar
caminando abonico
a la tardada.

O sol se capuza
en un mar de suenios, o güello
nos cluca,
ya marcha,
se'n ba.

Tot bi ye silenzio,
un paxaro canta
de felizidá.

Encara bi ha puestos
do una luz sin tiempo
nos fabla
si sapemos ascuitar.

Eternidá.

Chuan Chusé Bielsa