12 de abril de 2009

Muller d'amor

Pintura a l'olio de Chuan Chusé Bielsa

Pintura a l'olio
de Chuan Chusé Bielsa

Muller bonica eternamén,
feita sólo d'amor,
abitán d'un país
an a bida nunca
no ye destruyita,
sin d'engaño en as luzes.

Muller d'o país
de toz os goyos,
de roseras y perfumes
en o chardín sin fin,
d'o país an l'inozenzia
amorosea luminosa
sobre as almas,
poderosa.

Dibina ta siempre,
ausén de toz os tiempos
feitos de roca tallata
y sangrán, de negrors,
que nunca has dato ni darás
ninos ni chitos
a lo forno d'as guambras.
Muller nuestra creyadora
sólo de paz sin mirallos,
muller güellando
perén enta lo país más alto,
perén enta nusatros,
alexata d'as bofas asperanzas
de todas as Tierras,
sacra,
perén en buelo, perén altera,
perén en biache enta os eternos
corazons d'o puro amor,
enta estrelas y unibersos
que cosa no conoxen d'a dolor,
dillá de toz os mundos
que furos creman y s'amortan.

Muller, fuen eterna
de parolas frescas,
augua ta la nuestra sete fonda
d'infinito, augua no tacata
por sangres u tristuras,
augua brollando
dende a mesma biba roca
d'un misterio que ye amando.

Muller que eternamén esistes
ta ofrir a tuya compasión,
paisaches amatos,
campos bien labratos,
y sulcos de zielo
y plebias de gotas
que son labios besando,
radiz de naximientos,
y cullitas de luz
que nunca no rematan,
silenzios rezando,
a fruita que mincha l'alma.

Muller que yes en o más alto,
zierzo puro que perén se banta
enta lo zielo
d'os nuestros corazons,
lusco santo
y alba nuestra ta cutio,
perén esistindo
en orazión,
medolla d'a mesma eternidà,
sagrato paradiso
de l'amor.

Chuan Chusé Bielsa

23 de marzo de 2009

Inazio Almudébar, escritor en aragonés

Mans de biella

Mans de biella
© Fotografía: periodistadigital.com

Siñá Chuana

Siñá Chuana yera proba, en o sentiu que iste mundo materialista entiende por tal. Teneba a suya caseta, con o cantaral en o patio como una capilleta de piedra picada, do culliban un cantaro y una boteja. ¡Qué fresca s'alzaba l'augua en o rallo! Iste sudaba por os poros d'o bardo, que en contino esbafe la refricheraba. ¡Qué bien se trobaba o cantaro en o cantaral! Igual que a campana en o campanal. Igual que l'agüeleta en a suya caseta. ¡Con qué ternura meteba un paño debaxo d'o culo d'o cantaro y escobaba con amorosidá as zenisas d'o fogaril!

Paraba o fuego con cuatro branquetas, chusto as que menestaba pa bullir o chicote puchero de loza de Bandaliés. Allora escusaban enerchía, no como agora que s'abienta a capazos.

Teneba una silleta d'ilesia que antiparti de reclinatorio en misa y en a nobena, la lebaba t'os carasols p'asentar-se a charrar con atras biellas y calentar-se con as rayadas d'o sol.

Con poquez posibles bibiba feliz a la suya manera. Pero teneba una riqueza que se ba esbentando d'os umanos: a ternura, l'amorosidá. Tot lo que tocaba lo feba con ternura, tot aquer con qui en teneba de roze lo trataba con amorosidá. Si se caeba una crosta de pan, la reculliba y la besaba. O gato aparaba as morisquetas d'a dueña y a calor d'as suyas aldas, si no luziba o sol u yera apagau o fogar.

Yo, que teneba zinco añetes, le lebaba bella col y ascape atizaba o calibo y chitaba branquetas y a millor toza pa que me calentase. Lugo paraba augua rica y me daba una pasta pa chintar-la mullada en era. En casa nuestra en bi eba de millors lamins pero no me sapeban tan buenos. Os duelos con pan son menos, pero lo pan con ternura sape más bueno anque siga seco.

Una begata yéranos bels ninos martiruziando a un michiner, nos bie y con ternura nos dizié: ¡no tiengaz tan mala entraña! Me dentré bergüeña y no he ritornau a tratar mal a dengún gato. Un diya nos beyé fumar petiquera y en cuenta de izir: ¡mía que lo boi a charrar!, dizié: ¡no sigaz fumarretas, que se tos alcorzarán os medros!

Un diya, mirando por a finestra trasera, la bie rezar en a puerta d'o fosal biello, do ya no s'enterraba a naide; dende allora la espiaba pa beyer-la rezar. Me paizeba un ligallo entre os lexanos antiagüelos, os agüelos y os presentes. Siñá Chuana aconsiguié trespasar-me bella miqueta de ternura. D'ista cuasi no en queda; cuan un traste (nebera, auto, etz.) se torna fuera de moda, s'abienta como s'abienta enerchía y, o que ye pior, como s'abienta a fer puñetas a l'ome d'o que ya no podemos sacar probeito, u a la muller cuyo berano u agüerro ye cambeau por una nueba primabera.

Por istas cosetas yo conserbo o cantaral de casa nuestra, uno d'os cantaros y un rallo.

© Inazio Almudébar
d'o libro Beyendo chirar o sol
© Consello d'a Fabla Aragonesa

5 de marzo de 2009

An l'amor no muere

O camín d'as estrelas - Pintura de Chuan Chusé Bielsa

O camín d'as estrelas
Pintura a l'olio de Chuan Chusé Bielsa

Tot amor ye ta siempre,
tot amor perén ye bibindo
en un Amor eterno.

Amor mío, amor mío, te beigo
en orizons, en zielos,
sobre os sagratos mons,
en l'alto espazio
an brila
una luz allena a o tiempo,
sobre as tierras que amemos aquí
una begada, entrelazatos.

Tot amor ye ta siempre,
tot amor perén ye amando.
Tot amor ye parti
d'un Amor zanzero.

Amor mío, amor mío,
si tu quiers, podemos agora
biachar enta o infinito,
podemos, eternamén,
contemplar toz os suenios.

Amor mío,
beigo agora os tuyos güellos,
y cómo ban desfendo a rosada
d'a güellada mía,
beigo a tuya alba
sobre o mío
planeta sin luz,
espligos azuls naxendo
sobre os campos en guambra,
y crexen en l'aire d'o día
perfumes d'o zielo.

Amor mío,
acullo en un inte as femeninas
carizias d'as tuyas estrelas,
y sé, sé bien agora
que en unibersos de misterios
esisten paradisos.

Amor mío, amor mío, beigo
los chardins tuyos
a o canto d'una casa eterna,
y os bonicos
paisaches inmensos
an bibe a pura libertà,
amor mío, amor mío,
an bibir ta siempre,
an l'amor no muere.

Chuan Chusé Bielsa

3 de marzo de 2009

Amaus disiertos

Disiertos d'Aragón - Chuan Ch. Bielsa

Disiertos d'Aragón
Fotografía de Chuan Chusé Bielsa

Morindo, o mío can banta
os güellos, con esfuerzo,
ta poder beyer,
por ultima begada,
amaus disiertos.

Chuan Chusé Bielsa

28 de febrero de 2009

A poesía danza

Pintura de Chuan Chusé Bielsa

Jarmientos
Pintura a l'olio de Chuan Chusé Bielsa

A poesía danza y danza
y busca lo internamén poliu,
zentros d'amor.

A poesía danza y danza,
se banta en luz
y en orazión,
s'interna en o corazón de toda cosa
y reculle a suya miel d'eternidà,
fendo probisión de tot ixo que nunca
no s'amorta,
ta cuan siga tiempo de biachar
y dixar ista Tierra ya ta cutio,
cuan ya aquí nunca más aguaitemos una rosa,
ni más albas ni colors amigas.
A poesía se banta en danze, bictoriosa,
sobre o chelo que regala,
sobre l'airera que marcha,
sobre todas as oras
que se fizon pitanzas.

A poesía danza y danza
y banta entalto
os suyos güellos,
enta l'azul d'os zielos,
enamorata,
y en danzar ba prenunziando
una parola libre y funda,
como simién de luminarias
dillá d'o tiempo y d'os espazios,
que naxe y crexe y creya
un uniberso, una casa gran ta l'alma,
un alba en o Silenzio,
rosas sin tristura,
tiempo eterno.

Chuan Chusé Bielsa

16 de febrero de 2009

Toz os sers

Toz os sers

Dios ama a toz os sers
Fotografía: Chuan Chusé Bielsa

Amo a un dios que ama
a toz os sers.
Amo a un dios
de compasión.
Amo a compasión.

Amo a un dios que ama
a toz os sers,
que tamién aculle como fillos
a toz os animals,
mesmo a os más chicoz.
Talmén isto pueda ofender-te
pero ixo ye o que creigo,
miento muito mal.

Toda la dolor infinita
en iste mundo
ye un angunioso, terrible misterio,
pero tot y asinas
creigo en un dios de redenzión,
d'amor inabastable.

Creigo y me cal creyer;
a mía bida no tien dengún sentito
sin camins enta orizons
d'asperanza, gloriosos paisaches
de Paradiso.

Pued'estar siga una buena cosa
leyer, en bellas ocasions,
libros sagratos.
Pero Dios ye perén fablando
con a luminaria d'o esprito,
contestando orazions,
escribindo Parolas
en o libro sagrato d'os nuestros corazons.

Dios ye compasión
y ye perdón. Dios ama
a toz os sers.
Dios ha parato ta toz els,
ta toz nusatros,
os campos d'amor
d'o Paradiso.

Chuan Chusé Bielsa