15 de enero de 2013

Una altra poesía xublidata

Toro

Toro,
a tuya arena la mía arena,
a tuya fin a mía fin,
a sangre tuya la sangre mía.
Toro,
cuan cayes
os aplausos baxo lo sol
te fan beber en o campo d'o polbo
(a tuya cruz amariella),
cayes
sobre os brazos d'o dios indefinible,
o dios que nusatros no tenemos,
puyas
(ya lo has perdito tot)
enta ixe gran xublido que ye o paradiso.

Toro,
¿quí ye con tu en a ora d'os claus?
Solitario-solitario
o tuyo adiós a la Tierra,
espullato,
cualcosa bi has ganato
dimpués de lunas y añadas,
una mortal ferita y un gorgollón de sangre
y unos güellos nublos que puyan
enta l'angluzia d'o respetable.
Umillato-umillato
en a plaza plena-plena d'espatas,
yes toro finalmén
de fren y achenullato cara ta l'infinito.

Ploro,
no soi pas millor que dengún atro,
pero soi d'a tuya raza toro,
ploro sobre o tuyo cuerpo
albandonato,
ploro y como a tu
me fan bergüeña las güelladas
en a ora d'a zaguera intimidá.

Ta tu remata o suenio
toro,
tu que ya conoxes a sabor d'a muerte
en as entranias,
luen-luen d'as casas de dios d'os ombres,
tu toro
en a tuya casa de dios berdadera,
ta tu remata con una espata ya ista Tierra,
s'ubren toro
as tascas imbisibles sin de cletas,
tu ya has pagato lo pre d'arrozegar a bida,
a tuya corona lebas toro,
as tuyas royas banderillas,
a tuya corona d'os ombres,
a tuya corona d'espinas.

¿Dó ye o tuyo país toro?
Creyebas que o tuyo país yera iste
(ai! también yo
creyeba que o mío país yera iste),
ye o país d'a sangre toro,
ye o país d'o escarnio toro,
o país que en o mundo
ye o país d'a muerte toro,
do a muerte ye a fiesta nacional
(¡naxiemos
en o país d'a muerte!),
país d'a dolor toro,
tierra trista toro,
anque a tristura se i bista a ormino
con os sons de clarins y castañetas,
ye o país d'a rabia toro,
dos espatas royas de fuego
sobre a enclusa d'o infierno.

Un atro país toro
agora trobarás,
un atro país _o berdadero_,
allá do ye posible toro
emplenar sin de bergüeña las caras nuebas
sólo de besos,
a carne biba toda
sólo de besos,

esiste toro ixe país,
allá do se perfuman os campos libres
con silenzios.

Chuan Chusé Bielsa

• Poema escrito en 1991. Recuerdo que en o suyo día lo escribié como un omenache a ixe noble ser que ye o toro.

12 de enero de 2013

De patrias

Patrias de mentira

A mía Patria ye una Patria bonica.

Me fan fastio as patrias que teneba,
patrias d'ira.

Más que canso de patrias biolentas, fieras,
patrias que ofrexen en gabias de sangre
totas as terrors d'o mundo achuntatas,
inte a inte, día a día.

Ya no quiero más patrias de Satán,
patrias que ban fendo con mentiras
un camín ta esclaus, sin garra libertá.

Que a mía riqueza siga caminar
enta un amor sin más armas
que una bondá infinita,
una belleza alta.

Adiós, patrias d'os infiernos,
m'amorto ta busaltras como un fuego
sin de purnas, que ye sólo zenisas,
me'n boi d'as casas grisas
enta una altra infanzia e una altra chobentú,
en a cara alienta un alba e una bisa
de frescors, adiós
diaples, ya no busco a buestra esclabitú,
a buestra paga de dolors sin mida,
os buestros diners sagratos
tacatos con sangre.

Que a mía luz bienga con o día
en un país do lo mal no aiga emplenato
toz os espazios, do tot no siga
o más terrible d'os escarnios,
que a mía luz siga feita d'ixe amor
que o tiempo no creba ni enrobina,
que l'aire e os paisaches sigan d'ixe dios
bueno que sólo en l'alma abita,
adiós, adiós, mundos d'os infiernos,
adiós patrias rebutitas de mentiras,
yo me'n boi enta la bida,
aquí no dexo cosa,
tristuras e feritas,
unos güellos muertos con agullas,
ya bide, patria de Satán,
a tuya burla,
tot lo que m'ofribas.

Chuan Chusé Bielsa

23 de diciembre de 2012

Poema sobre l'aragonés

Aragonés

Ista ye a lengua que aimo.
No importa guaire
si beluns dizen
qu'está morindo;
ye eterno l'amor mío.
A o canto d'a belleza suya
sin de buegas, en iste lusco de purpuras,
la cusiro.

Iste ye a lengua que aimo,
a mía lengua.
A traviés d'os suyos labios
os míos suenios fablan, vuelan.
Y voi por os camins d'a mía tierra
besando con parolas cada piedra,
amorosiando zielos aquí abaxo
cuan tot lo veigo acubillato
por l'amor d'a mía lengua.

Ista ye a lengua que aimo.
O corazón mío ye en silenzio
cuan l'aire a la tardada va rezando
con as vozes suyas
a un sol que va marchando.
Ta ir replegando
l'oro eterno que Dios ha sembrato
por os campos
cosa millor que a lengua que aimo,
y ta puyar entalto
cuan ya tot aiga rematato,
cosa millor que ir recordando
parolas d'amors
de toz os que nos quison,
cuan ya tot se fable aimando.

Chuan Chusé Bielsa

20 de octubre de 2012

As fuellas cayitas

As fuellas cayitas

Plega l'ultimo agüerro.

As ilusions son fuellas.

A tristura fa o suyo niedo
en l'árbol espullato.
Bi ha un biello paxaro chelato
tremolando.

Yo recuerdo tiempos pasatos,
pero ixo ya no importa guaire.

As dolors duelen mundos,
as pasions s'han clabato
en os corazons,
son punchas u cuitiellos;
yo no sé qué fer
con iste pobre cuerpo
rebutito de feritas.

As fuellas d'a bida
s'estendillan sobre a tierra, desolatas,
sin d'amors.

Y uno quererba una altra casa posible
do ser feliz,
unas altras dezisions en o tiempo,
nuebos días y unas altras añadas,
nuebas albas y bías,
porque fa tanto frío agora.

Ya no en queda de tiempo
en as pochas, as colors
ya son grisas;
a plebia plebe adioses.

Y ba esborrando abonico
a boira os recuerdos.
Yo quererba una altra bida
sin d'erradas, dexar-las xublidatas
en os biellos calaxos.
Pero ya solamén queda
como amiga
a fada d'o imposible y o miraglo.

Qué plebia tan funda y trista
a lo que remata o día!
As gotas ban escribindo
con glarimas
en os beires d'as finestras:
boira, cansera, nuei,
augua fría.

Una dolor infinita
puncha en o silenzio;
uno ye, entre os pobres,
o más pobre: zierzo muerto.

L'agüerro ba dizindo adioses
y uno ya no ye que una altra fuella
que ba marchando con a bisa
enta desconoxitos mundos.

L'agüerro ba espullando
los suenios, uno a uno;
en o fogaril no quedan que as zenisas.
Una plebia sin de días,
zaga la finestra,
sobre os campos que tanto aimé,
ba fablando de cosas
d'un altro país.

Chuan Chusé Bielsa

2 de octubre de 2012

A patria d'a Poesía

Planeta Poesía

A mía patria ye en o zielo.

Año zaga año lo tiempo
ye estato augua.
Y a isla d'as patrias
de mentira
ye estata rosigata por as olas
d'a dolor, se'n ye ita tornando
en isla de sangre y de tristura.

¡Qué trista y fiera España,
a suya istoria ye una espata
de contino matando as asperanzas!

Y Aragón...
¡qué triste ferindo
de contino lo mío corazón!

Una patria sólo tiengo:
a mía patria ye ta siempre
a tierra d'a Poesía, a relichión
d'a Poesía, do Dios no conoxe
mundos de materia
y de mentira:
ni mons ni planas,
ni ríos ni mars,
ni camins ni suenios
que naxcan y mueran y fuigan,
ni boiras ni estrelas,
ni galacsias ni unibersos
que incompasibas baigan cada día
deborando as almas.

Sin aturar yo maldizirba
a parti fosca d'a bida
que fa sofrir a os pobres,
á indefensas criaturas,
yo no aimaré nunca
paxaros feitos de carne,
ni zisnes en chelatas auguas;
aimaré as suyas almas infinitas.
No aimaré
agüerros con escarnios
chafando los suenios d'as fuellas cayitas,
ni sols que naxen y esclatan,
ni ombres que naxen y chilan
en angunias de puzo
como cans en mundos de diaples.

Una patria sólo tiengo:
a mía patria ye una patria
clamata Poesía,
con siede en o mío corazón,
y defuera de l'amor
cosa quiere d'os infiernos terrestres
que istos güellos muertos
han creyato en os mirallos
tantos días.

A mía patria abita
en un planeta clamato Poesía;
aimata mía,
tu yes a unica casa
ta la Bida,
ta tu o mío ser
cuan tot sigan zenisas,
cuan os planetas falsos ya no sigan
que chisletas grisas
d'una foguera diabolica
amortando-se a la fin,
y os sers naxcan en una luz sin muerte,
bibindo a o canto d'una Diosa
buena que sólo siga
amor.

Planeta Poesía, patria mía,
ta tu tot cuan solamén l'amor esista,
ta tu los míos días plenos de feritas,
ta tu lo mío cuerpo, ta que si quiers
con o tuyo goyo
lo redimas;
como can xublidato en a forca
d'un árbol fosco, a la nuei fría,
en unibersos de Satán,
reculle-me, aimata, ya sólo quiero a Bida
sin más bidas escuras,
sin ista carne trista.

Aimata mía,
eterna y pura Diosa,
ya sin más tierra en l'alma,
perén libre
y sin más mundos
plenos de tristuras,
Poesía,
con Tu soi ta siempre
en o camín d'amor,
en biache chuntos enta un zielo en calma,
perén bibindo do Tu bibas.

Chuan Chusé Bielsa

19 de septiembre de 2012

Perén l'aragonés

Perén l'aragonés

Encara parolas biellas
charrando en as faxas
y en os sasos
y en as sardas
y en barellas.

Inmensos ripazos
de piedras de sieglos
_y camins y mases,
y campos que asperan,
y espritos que beilan_
aimando encara
las ausenzias.

A la tardada,
charradas de l'airera
con as biellizas oliberas,
charradas en a fabla
que a luminaria alienta;
un sol amarillenco
con didos-labios besa
pelletas de casetas, u zaborras
que ya cayón a tierra.

¿Por qué istos campos que aimo
solamén fablan en a lengua
cuasi muerta,
por qué iste amor eterno,
por qué iste aniello
que nunca s'enrobina,
ista fidelidá perén suprema,
por qué tot s'emplena
de colors y bida
cuan plebe dende o zielo
una chisleta biella,
una parola nuestra,
una luzeta que mulla l'alma
y en paradisos torna la sequera
que afoga istos disiertos?

¿Por qué marchaz,
paisaches y sers dibinos d'ista tierra,
enta uns altros unibersos
cuan con parolas estrancheras
bos fablamos,
por qué marchaz tot tristachos
enta o buestro zielo d'inozenzia
lebando-bos toz os tresoros,
o sagrato erenzio nuestro,
os sagratos muertos nuestros,
l'arca santa,
enta la casa buestra
entre inmortals estrelas,
dixando-nos aquí en nueis
sin fogarils ni amors que amorosean,
dixando-nos popiellos
sin o más alto Silenzio,
por qué nos dixaz con as mans buedas
en Aragón-sin-luz, ta nunca libres,
eternidá en cadenas?

Chuan Chusé Bielsa