25 de octubre de 2013

Muller de zielo

T'emplenaré de besos

Contemplando lo zielo
cuan ya la Tierra
se ye tornata masiau aspra.

Aimata, soi estato luen de tu
tanto tiempo...
Me tresbatié entre os espiellos.

Ó poeta, fuye con o tuyo amor
enta o tuyo corazón.
Besa e contempla a la muller d'o Regno
de Calma que solamén en tu bibe.

Yo marcharba goyoso
enta mons azuls sin más deseyos,
sobre camins sin más recuerdos,
libre.

T'emplenaré de besos,
aimata que m'amuestras o Silenzio,
te besaré en a fren, en caxos
que son paisaches frescos,
te besaré en os brazos e en os peitos,
iré debuxando con os labios
l'orizón d'os tuyos güembros,
besaré delicatamén
d'a tuya espalda femenina cada biero,
besaré rosas, cantas, bersos
refuchiatos en parolas tuyas, e besaré
o tuyo caminar antigo en as carreras,
besaré os bestitos tuyos
amorosiatos por o biento,
besaré a tuya bida tota puyando
sobre ista Tierra d'asprezas
e tristuras. Te quiero
libre, e beso a tuya libertá
cuan a luminaria d'os zielos te torna
en pura diosa, cuan tota tu yes misterio
e yes sagrata e yes tota berdá.

Ó poeta, fuye dellá de tot tiempo,
allá do a maldá no tienga casa,
a tuya aimata ya no ye por istos puestos,
besata por o tuyo amor endolorito,
por o tuyo amor más gran
que toz os infinitos,
marchó enta paisaches sin angunias,
enta chardins de corazón nunca no bistos;
dende allá te ye clamando,
bi ye asperando.

Aimata, dica trobar-te
besaré os perfumos d'a mar que alentés,
besaré l'alba que busqués,
besaré os camins que aimés,
besaré o leito do soniés,
besaré os libros que leyés,
as estrelas que aguaités,
as asperanzas que adorés,
orazions que rezés,
cantas que cantés,
danzes que danzés,
besaré o recuerdo d'una cara sonrisando,
besaré as parolas que fablés,
o lusco espiritual d'os tuyos labios,
a patria tuya, aimata mía, si me dexas,
besaré.

Muller amiga, muller de zielo,
muller que quiero,
dende iste esilio bibiré
t'acariziar cada infinito espazio
d'o país d'os tuyos Suenios,
cada rayada d'o tuyo sol en alto,
perén besando
a mar e as plachas d'o paradiso,
os güellos e as colors d'o paradiso,
as flors e as olors d'o paradiso,
a polideza tuya en o paradiso.

O tuyo cuerpo feito d'amor,
amor mío, besaré,
aimaré e aimaré,
tot lo que aquí tiengo dexaré
dica que ista Tierra a yo m'olbide
e con tu me retrobe, feitos ya alma
que a luz dibina besa,
ó alma aunita entre chardins e fuens.

Chuan Chusé Bielsa

5 de octubre de 2013

Amor, que sólo tu benises

Amor, que sólo tu benises

O mundo s'ha desdebuxato.
¿Iste mundo esiste?
Desaparexito, ¡desaparexe!
Ó mundo falso, cuánta dolor
has achuntato en o mío corazón.
Yo quererba ir-me-ne luen,
do solamén danzase a belleza,
do tu, ó mundo falso,
dexases en a no-cosa la dureza
(piedra, chelo e fuego
ya sin más cullitas que minchar).
Tot binclo yo quererba crebar
con os espazios que a falsedá amuestra,
con iste inmenso mazelo
do tota carne sufre e chila.

Si sólo esistise iste eszenario
allora cosa no esistirba,
os multibersos serban carcallatas
d'un diaple creyador d'escarnios.
Bes-te-ne, bes-te-ne,
ó diaple que debantas mundos falsos.
Ya conoxemos as tuyas trampas miseriosas,
ya conoxemos o tuyo rostro mascarato
que plazers ofrexe e ye desilusión,
tot lo que ye fiero eternamén ye tuyo,
tot o bien d'os zielos te ye alleno,
tu yes en o mundo lo más fosco teyatro,
supremo engañador, con suenios muertos
actuando, dolors perén creyando.
Tu yes una guambra rebutita de mentiras.

Yo me'n iré por os camins
do tu no esistas,
dizindo adiós a tot lo que bibié
en planetas d'albas tristas.
Buscaré, diaple, tot
lo que no quieras, tot lo que no sigas,
e dexaré dezaga
iste fosquizo forno do s'han cremato
infinitos cuerpos nuei e día.

A la fin, quí podese
bibir en un mundo d'amor
do ni un sólo recuerdo de tu
alentase, do quedases esborrato
de toz os reyalmes d'a bida,
ó diaple,
do a tuya memoria no fuese
ni un malsuenio dondiando
en nuei terrible e perdita,
ni un mirallo esmicazato
en casa muerta e grisa,
do a tuya Tierra e regnos
pesasen menos que una chisla de plebida,
que una busqueta de polbo u de zenisa,
menos que palla
que l'airera escobó ya fa milenta añadas.
Rei de totas as dolors sin mida,
bes-te-ne, bes-te-ne.
Desaparexito, ¡desaparexe!

E yo me'n iré luen, luen,
enta do l'odio nunca no arriba,
puyando entalto
en a nau d'un escoscato corazón,
libre e buedo de memorias tristas,
sin más mentiras bozando a zaica mía,
dica plegar en o país d'a diosa;
a bonico irán dentrando en l'alma
clariscas, fresquismas,
sagratas auguas femeninas.
E a la fin, que l'amor
sólo esista, que sólo tu biengas,
aimata mía.

Chuan Chusé Bielsa

3 de septiembre de 2013

Altas plachas

Plachas de libertá

Cómo salir
d'iste malsuenio.
Dó se trobarán as parolas
dibinas que, en dizir-las,
desbeilan o corazón nuestro.

Me tresbatié
en os laberintos d'os infiernos.
Yo no sé que manos
me portioron aquí, qué tiengo
que beyer yo con iste naxedero
de guambras; me trobo en o zentro
do brollan os plantos e as glarimas.
Por qué formo yo parti
d'o más terrible cuento,
que en rematar prinzipia
altra begada con o mesmo
ya canso argumento.

Tiengo ista zerteza: fuegos
e tristuras arroziego
como condenato; estié apresato
en os más altos zielos,
en as plachas más bonicas,
lexanismas.

En a distanzia, os goyos
d'o país mío ya s'emboiran
a begadas, son recuerdos.
¡Ái, o país que aimo e quiero,
o mío país d'amor!
¡Qué perdita ye a mía rosa
sin punchas, o paradiso eterno!
Aquí, en iste esilio,
ista rosa trista, muerta, tiengo:
tota plena de colors d'angunia,
tota plena de chislas de sangre,
a plebia d'a no cosa ba plebendo
feredá en o buedo.

Pasan intes que parexen
cremazos eternizos en o tiempo.
Aquí, isto tiengo:
una bida que callata chila
cuan se fan a miquetas os espiellos,
asperanzas que a la fin
perén no son que miraches
en disiertos.

En meyo d'o mar
más desolato naufrago soi,
braziando en a nuei sin luna ni güellos
entre furas ondas.

Qué tiengo
que beyer yo con lo que beigo
u lo que toco con os didos,
con ista tronada de carraña
en un planeta de cuitiellos;
¿quí debantó iste misterio
de tiniebras, guambra sobre guambra,
quí me portió aquí sin yo querer-lo,
sin yo saper-lo, yo que desprezio
tota ista inmensa roca?
Aquí ban esclatando as auguas
de toz os mars d'ibierno,
isla de fornos e chelo,
gulag ta desterratos
d'o país mío d'amor.

Cada día en ixe país de yo pienso,
dellá de tot tiempo,
aquí a iste infierno
no pertenexco,
d'aquí cosa yo no aspero,
perén as mías güelladas se chiran
enta altos zielos de silenzio
e a begadas, yo lo siento e no lo suenio,
a mía alma ba caminando
sobre as plachas que más quiero,
entre luscos e aires e paxaros
e presenzias que alientan libertá.

Diosa mía, diosa mía,
leba-me con tu en o tuyo reino,
que a tuya airera m'arrebulle
e me rescate d'o mío cautiberio,
despertando-me
a la fin d'iste malsuenio,
luen de tot ixo que no soi,
luen de tot ixo que ye muerto,
diosa mía, parolas dibinas
dizirás, amanando-te
a la mía pobra anima,
crebaremos os espiellos
e yo ya seré tu, tu serás yo,
marcharemos enta o país nuestro
ta paseyar os dos, uno ya feitos,
sobre as altas plachas
innominatas, lexanismas,
indescriptiblemén bonicas,
a o canto de mars d'amor.

Chuan Chusé Bielsa

13 de agosto de 2013

O eterno femenino

O eterno femenino

Muller poetica,
a primabera ye musica
cuan amanexes dende o zielo.
T'amoroseo como ondas de mar,
a piel ye templo e delicatos besos
son auguas en l'altar
d'a tuya fren, d'os tuyos labios.

T'aimo.

Eterno femenino, eterno,
pasará o tiempo sobre o tiempo,
se mudará la bida enta espazios
lexanismos. Sobre o silenzio
tu quedarás, como queda
e ye eterna la belleza d'a diosa
de l'amor, perén te yes bantando
sobre a foscor d'os unibersos.

T'aimo.

Dexo, muller, que tu puebles
paisaches clausuratos ta lo falso,
Abita os míos güellos,
emplena os míos yermos
de chardins misticos
coloriatos por berdes e zielos
de nineza. Os tuyos labios,
muller, si tu quiers, serán
también os míos labios,
de frescors emplenarán os sasos,
alba e lusco beberemos
en planetas poeticos
do l'augua ye l'amor,
o pan de l'alma son besos
delicatos.

T'aimo.

Muller, a tuya zaica ba brilando
con gotetas que aima o sol
e ba dentrando en o seco
ortal d'os míos suenios.
¡Ó frescors cantando
a o canto de tristuras
e canseras en o tiempo!

T'aimo.

Muller, muller de zielo,
tu yes a luminaria d'os míos años,
tu yes a diosa inmaculata,
a estrela tota feita d'amor
en a que creigo,
amor, amor, amor,
eterno femenino, eterno,
leba-me con tu enta
la más polida Tierra en alto.

T'aimo.

Chuan Chusé Bielsa

11 de agosto de 2013

Ta que o silenzio fable

Somos tot

Un poema cal que lo escriba
o zielo.
           Dellá d'as propias boiras
bi ha un mundo pleno de poesía,
como un tresoro cutiano.

O treballo d'o poeta
ye escobar a suya pobra fuesa
innominata,
                  esborrando cada día
tot lo que ye falso; que o silenzio
allá alto fable.
                     As fuellas
amarillencas sobre yo.

Tot somos si no somos
nusaltros e tot somos.
A plebida ye bonica
cuan somos a plebida.
                                A poesía
dexa o fosal d'o mundo
cuan cosa no agafamos en o mundo.

Me tresbatié en as cosas
apegato a lo esterno d'as cosas.
Somos zielo
                  e tot cambeamos
por un zarpau de tierra que no somos.
Somos paradiso
                        cuan perdemos
o nombre e somos fuesa olbidata.

Chuan Chusé Bielsa

22 de julio de 2013

Sonriso de nino

Sonriso de nino

Cal que tot remate
ta que empezipie tot.
Cansera de camins.
O sonriso fresco d'un nino
nos recuerda altros mundos
goyosos. A botiga iluminata
perdió ta nusaltros a machia.
As inozenzias d'infanzia
que perfumoron cosetas lexanas
perdioron a sapia.

E deseyamos seguir
nuebos camins en nuebos paisaches,
u no deseyamos querendo,
ya sólo dexamos que l'aire
nos lebe enta bieros salbaches
confiando en un pai interno,
seguindo-lo como un nino
sin propios deseyos
por altros colors en altros unibersos.

Cómo fer ta naxer
morindo a nusaltros mesmos,
cómo dexar en a falsa os trastes
biellos que ya no nos calen,
qué silenzios caldrá que aparemos
ta sentir de l'amor os secretos
en as cambras eternas de l'alma,
que maletas no fer u desfer
ta marchar en o más largo biache,
qué caldrá que en tierra dexemos
ta que sigamos sólo mar de poesía.

Yo quererba ir renaxendo
como almendreras u oliberas
enradigatas en altas primaberas,
yo quererba bibir en o disierto
do lo silenzio beila e fabla,
allá o corazón canta e ye contento,
en contemplazions u casas
que s'ubren e acullen
cuan tot ya ye muerto,
a o canto de zaicas escoscatas,
con chardins que son zielos
con flors que dios planta,
cuan cosa no bi aya
que nos ziegue os güellos
sino a luminaria tota libre naxendo
como manantío en yermos,
como un fresco sonriso
de nino que puya dende adentro:
imos beyendo cómo s'eterniza
en un inte l'alegría,
allá en alto un olbidato biero
mena a o paradiso.

Chuan Chusé Bielsa