29 de marzo de 2015
20 de marzo de 2015
27 de diciembre de 2014
25 de diciembre de 2014
18 de mayo de 2014
Tot ye inútil
Tot ye inútil
Tot ye inútil,
tot estió destruyito
antis mesmo de naxer.
Debantamos l'amor
e ya ye un amor muerto
en o suyo mesmo naximiento.
Debantamos casas,
suenio a suenio,
e ya tronadas-auguas-aires han espaldato
toz os suyos muros,
totas as cambras.
Tot ye inútil
e o mesmo zielo ye fumo.
Tot ye res
e o mesmo sol ye chelo.
Tota bida ye un pasato
que nunca no esistió.
Tot s'ha afogato en a mar
de l'oblido.
Tot ye inútil
e calla ta siempre, eternamén,
tot goyo.
Antis d'ocupar selbas u planas
as ziudaz ya son enrunas.
Tot ye cosa e en a guerra
fura por a bida o escarnio ya ganó
totas as batallas
antis de que cosa escomenzase.
Tot ye inútil
e bibir pobre sin deseyos
debán d'o biento que talla con cuitiellos
ye lo que fa qui ye libre e ya ye muerto.
Con os güellos ubiertos, mutos,
absortos en os güellos
terribles
d'a muerte,
aguaitamos totas as tiniebras sin prinzipio
que cosa no sapen de piedaz.
Tot ye inútil e debantar
amors que ya son estatos destruyitos
antis d'empezipiar a amar,
engaño dezaga d'engaño,
ye a luita bofa d'o corazón.
Somos almas buscando a libertá
e imos redolando en un planeta en flamas,
en espazios d'infierno.
S'amortoron como purnas
as estrelas dende a mesma
eternidá en silenzio,
s'amortó como calibo fredo
a falsa creyazión.
Ye tot aquí un fosal
profanato, un fosco malsuenio,
una gabia baxo tierra.
Tot ye inútil e ye muerto
l'amor, a suya sangre ye espardita
en as carreras disiertas,
escurizas, d'a desilusión. Tot ye inútil
e tot naxer no ye que ploro
sobre un campo en güesos, desolato,
do los ombres debantoron
pordemás milenta idolas
ta milenta dioses falsos.
Tot ye inútil e a musica
calla trista, asasinata antis de sonar.
Tot ye inútil e a poesía
ye a tristura que chila sin de buegas
e ba preguntando-se lo por qué d'o triunfo
de totas as maldaz, de totas
as angunias infinitas en a gola,
de tota feredá. A la fin tot ya remató
antis de que o goyo fuese cualque cosa,
os ninos morioron ya en naxer,
a chobentú ye una rosa
pansa que dexó a malenconía
en a fuesa de l'agüerro derrotato,
l'amor ya fracasó en seyer creyatos
toz os zielos de mentira.
Tot ye inútil, e os unibersos
de luz nunca esistioron. Dios fracasó
en totas as suyas prebatinas
por creyar belleza e paz en iste mundo,
as suyas luminarias ploran en lo escuro.
Oh sí, sufrioron,
sufrioron, sufrioron toz os amors,
sufrioron tanto,
e ixo fue lo que quedó, quedará siempre,
a dolor sin márguins en o tiempo, bagabundo
a o que belún en a nuei-fuesa pretó fuego.
O corazón perén ardendo, cremando.
A orror creya eternas plebidas de zenisa
cayendo e bufando como zierzos muertos e fierizos
por os campos
por do caminó tanta dolor,
a orror en a suya nuei rebutita de chilos,
como lupos otilando
que nunca, nunca aturan.
Nusaltros quedaremos
aquí con os nuestros güellos
ziegos infinitamén ubiertos e plenizos de sangre
catando enta totas as enrunas
e os infiernos. Tot, tot
no ye que fosca enruna antis mesmo d'esistir.
Tot, tot
estió inútil.
Tot ye inútil.
Chuan Chusé Bielsa