30 de enero de 2018

Lengua d'o corazón

LENGUA D'O CORAZÓN

Guerras se fizon
ta que s'amortase
o nuestro esprito,
a luminaria nuestra,
ta que no fablásenos
a nuestra lengua funda.

Grans poders tot lo fizon
t'amortar e callar
as purnas d'iste fuego.

Pero aquí acubillamos
a parola
que condenón a muerte.

Falsos
mayestros carrañón siempre
a o inozén nino,
umillón ista voz,
perén quison que ista luz
s'aventase ta l'oblido.

E cuántos e cuántos fusils
apuntón enta istos cuerpos:
quereban
que no en quedase un sacre
de nusaltros,
o nuestro unico aliento
lo quereban convertito
en un puzo de silenzio.

Pero, encara, amigo,
aquí somos, alentando
con parolas d'adentro
dende as casas bombardiatas,
dende os ambitos feitos
una anguniosa enruna por a guerra,
dende aquí perén luitamos,
dende as trincheras
d'o corazón,
ista voz
encara brila aquí en os labios
y en os uellos.

E perén
dende o reino
d'o más tristismo chelo
plega la violenzia más fura,
dende a muerte viene l'odio
a prebar de conquistar.

Amigo,
uella la tuya infinitú
e con parolas
carga armas d'alta paz,
con una alta chustizia
l'unico poder irá con tu
por mons e planas e ziudaz
d'o esprito que a la fin
serán quietú,
bel día o zielo
será azul,
sonrisará.

Qui t'aima
en un inte se vanta como un viento
e te quiere de raso despierto;
enrebullata en luz
una parola nax
e traye a libertá.

© Chuan Chusé Bielsa

24 de enero de 2018

Dexo

Volar
como paxaro u nino
en a luz d'a libertá...
Foto: Chuan Chusé Bielsa

DEXO

Dexo
lo mundo
e me'n voi
enta un disierto.

Dexo
que Dios trigue
o camín.

Devanto
los uellos: iste
ye o tuyo veire
pleno de silenzio.

Dexo
tot lo que quereba
por lo que tu deseyas.

Será
la mía vida
una tardada albandonata.

Una orazión
será cada inte
eterno en tu.

O mío sol
no será de fuego
de materia,
será azul
ta i volar
como paxaro u nino
en a luz d'a libertá.

O fogaril mío
no estará
feito en ista tierra
e as parolas mías
e a calor
que me sustiengan
serán tuyas, corazón,
traquetiando como a mar
d'a eternidá.

Dexo tot
lo que estió e lo que estará
e remano en lo que
soi e será,
tot lo crebés en yo, amor,
tot, e ya no tiengo cosa,
alleno soi
a cualsiquier riqueza
si tu no me la das
e sólo acullo en l'alma
a tuya plevida d'inozenzia.

Dexo
que m'impla la tuya luminaria
e ya amanexco.

© Chuan Chusé Bielsa

7 de enero de 2018

En altos mons

Yo digo amor
e me'n voi por os camins
que buscó l'Alma perén...
Foto: Chuan Chusé Bielsa

ETERNO FOGARIL

Millor no equivocar-se.
Saper o río de do viens.

Millor zentrar-se
en lo que yes.

Millor no meter
as asperanzas
muito luen.

Millor quedar-se
en l'Alma do naxiés.

E fer lo que cal fer
veyendo lo esterior
como un ayer que ya marchó.

Yo digo amor
a ixa flor d'Udumbara
que en nusaltros ye
e nunca mingua u crex.

Yo digo amor
e me'n voi por os camins
que buscó l'Alma perén,
e si bi ha nieu
será nieu de poesía,
e si bi ha sol
será sol d'eternidá.

Yo me'n iré
do una soledá
en altos mons
se torna eterna compañía
cuan s'achunta con o zielo.

Millor ser amigo
de l'amigo verdadero,
millor buscar l'amor
d'a unica vida.

Caye a tardi y en o peito
caye nieu.
E bi ha chelo
en o corazón,
esmolatos canchelons.

Amor,
una cansera inmensa
bi ha en yo
por tanto ibierno e sólo pienso
en una casa entre as estrelas;
caldrá replegar leña
en altas selvas
ta ixe fogaril
que en l'Alma aspera.

© Chuan Chusé Bielsa

1 de enero de 2018

L'altar de l'amor

Bi ha candelas
que creman en l'altar
d'a nuestra quiesta
armita de miraglos...
Foto: www.loveyourspouse.org

L'ALTAR DE L'AMOR

Luminarias en l'altar
d'a tuya alma,
muller bonica,
ixo veigo.

E t'acullo como placha
en a mar d'amor d'o peito,
bebo a luz
d'as tuyas auguas.

E amoroseo muito abonico
lo tuyo zielo,
soi a boira que en tu viacha.

E creyamos
o paisache más polito
cuan nos besamos;
ye un amor que danza
por os campos.

Te doi a mía vida
ta que en faigas un escoscato
corazón.

Cuan tristacho
me sentiba en as tardadas
grisas de l'ibierno
en a tuya calentor m'acubillaba,
cautivaba o nuestro amor;
en tu creyé.

E agora l'asperanza
aquí amanex, a o costato,
feita de luz e de nineza,
mar e placha e sol en alto
brilan
en un maitín que en l'alma ye
de primavera.

Uei ye o primer día
en una añada nueva
e o primero que foi
ye escribir unas ringleras
ta tu, aimata,
que fas de cada inte una eterna
carizia, un templo en a paz
d'una alta airera,
as nuestras almas rezan
e asinas ya nos n'imos
por o camín que dios deseya;
bi ha candelas
que creman en l'altar
d'a nuestra quiesta
armita de miraglos.

E achuntamos as manos:
olas de luz en ista mar
plegan orando.

© Chuan Chusé Bielsa

31 de diciembre de 2017

Amor, perén pregunta-te

UELLA-ME, AMOR

Uella-me, amor,
e perén en yo
mete o recuerdo.

Para cuenta:
¿me cuacará
lo que estás fendo
con os días,
con cada inte que t'ofrexco?

Poqueta cosa
bi ha que replegar
en campos muertos.

Uella-me, amor,
yo te doi tot lo que tiengo,
ixe paradiso que ye eterno
e no fiza e mata
a o poco tiempo.

Amor, en os disiertos
bi ha miraches que falsamén
parexen lo más bueno,
auguas ta rematar con setes
que sólo con yo callan.

No te'n vaigas por os vieros
que menan enta o ziego
país d'o sufrimiento, vanta
la uellata e pregunta-te
qué ye lo que más quiero,
yo perén ta tu deseyo
ixa eterna luminaria
que sólo en iste corazón
tien o suyo zentro.

Amor, lexos
marchés, cuasi
t'oblidés d'os míos besos
e abrazadas, d'a parola mía
que en dizir-se creya
toz os universos
compasivos e a bondá,
no, no te'n vaigas muerto
enta uambras plenas de cuitiellos,
no te'n vaigas do a dolor
ye tan gran que nafra l'alma
e ya no bi ha remero
de tot lo que ye vida;
yo asinas no te quiero
e asinas ta tu muero.

Por ixo devanta a o mío zielo
perén os uellos
e pregunta-te:
¿sonrisará o mío amor
con isto que estoi fendo,
me despullaré de tot
lo que no ye
a suya luz,
en cuenta de ser dos
seremos uno,
infinitú,
un mesmo aliento?

© Chuan Chusé Bielsa

25 de diciembre de 2017

Una ruxiata de l'amor

FUENDAMOR

Victoria cuan a la fin
triunfa lo que somos
sin más boiras.

Allora la cara
columbramos de l'amor
e bi ha calma.

Victoria cuan un dios
umilde de bondá nos desepara
de tot ixo que nos mata
o corazón.

Qué goyo sin mida
cuan o camín d'a vida
amuestra en l'orizón
un sol que ya no engaña.

No importan cosa las erradas
si a la fin bebemos e vivimos
en a clara fuen d'una orazión.

No importa
una vida malfurriata
cuan encara disposamos
de bel inte divino,
si enta o zielo l'alma ubrimos
tot queda escoscato
en ixa augua que o buen dios
ha bendezito.

E asinas en un inte miragloso
lo corazón se torna nino,
l'airera va pasando en un sospiro
as fuellas d'o libro
d'a nuestra vida:
paisaches d'inozenzia
en chudizio de carizias.
Ya no importan cosa e son oblido
tantos camins de penas
que sufriemos.

En o disierto mío
una ruxiata de l'amor
escoscó lo que no yera
esenzia verdadera,
istos uellos
agora veyen sin más velos:
primavera
en os chardins.

© Chuan Chusé Bielsa