31 de mayo de 2020

DÍA D'AMOR

Gateta negra de güellos verdes
Foto: Chuan Chusé Bielsa

DÍA D'AMOR

Güe, o día perfeuto.

En despertar, una orazión
a Dios por o regalo
d'un día nuevo,

tiempo ta devantar-nos
enta o zielo.

Güe, que seiga o día
ultimo e primero.

Que sientas musicas
que te revellen
dende adentro,
tan calmas como
una abrazada enamorata.

Güe, veyer colors de l'alba
e ir emplindo-ne l'alma.

Que seiga güe
un día en o que faigas
tot ixo que no puede asperar,

güellar a o Ser que aima:

que aimes en o mundo
perén do bien i veigas,
perén do i viva
l'asperanza,
do i tremole a polideza,
cuan i sientas
parolas de luz plenas.

Camina por os campos
d'ista primavera,
veyendo en una basa
augua con rosas,
por exemplo,
veyendo en ixos zielos
azuls e paxaricos
chugando con as boiras,
veyendo verdes güellos
d'una gateta negra
albandonata, a la que das
minchar con un sonriso.

Que seiga güe
o día que quereses
como remate d'esistenzia,
marchar con iste día
como perfume ent'atras plachas.

Amorosiar ixa güellada
d'os pais u d'a tuya enamorata,
recordar a os que aimés,
anque marchón
perén viven en a casa
d'o corazón.

En a tuya viella biblioteca,
acariziar os libros
que fues comprando a bonico
durante añadas
e que tanto te cuacan;
a vegadas los te'n levas
por os campos, los ubres
por cualsiquier pachina
e i meditas.

Un aire suave arriba,
amorosea,
devantas a mirada
e ora o esprito.

Trobar una bonica paxareta
cuan ya s'amana o lusco,
veyer-la
con os güellos d'aquel nino
que tot lo feba paradiso.

En o río
d'a vida se capuza
un sol que t'enamora;
colors rosas e royas.

Reverenzia, amor mío,
l'arca misteriosa
que s'amaga en iste día.

Sí, o primero ye
e l'ultimo,
que a la nuei aimes
lo que en faziés de cada ora,

porque no sapes
cuan caldrá marchar,

que a maleta, agora,
seiga ya presta e parata,
plena de luminarias escoscatas,

rebutita d'amor.

© Chuan Chusé Bielsa

29 de mayo de 2020

A PLEVIDA E L'AIRERA

Zielos boirencos e azulencos
Foto: Chuan Chusé Bielsa

A PLEVIDA E L'AIRERA

Aquí alienta la vida,
e no en as cambras zarratas,
e no abaxo en os infiernos.

Aquí, sentindo
as gotetas frescas d'a plevida
por tot o mío cuerpo.

Aquí crex a vida,
chupito de raso dende alto.

Fuye entalto,
por do lo yermo va puyando
e un mundo fol ya no i arriba,
por camins desconoxitos,
enta la luz d'os campos,
do en o zielo
van cantando e van volando,
sin más gabias grisas,
os paxaros.

Fuye
do encara no ha arribato
a tristura e a ferida,
do a libertá ye infinita-
mén más poderosa que a mentira
que pueden fer d'a tuya vida.

T'acullirán mons sagratos
do no plegan lais malditas,
bi ha camins e paisaches
do encara la poesía
no ye estata clausurata.

Fuye, antis
de que una angunia irremeyable
e un cuitiello
en tu dentren a bonico
como en una matazía.

Siente ista plevida
que arriba dende os zielos infinitos,
que fecunde o corazón
que en zenisa
quererban unos convertito;
parolas sentirás
con as que devantar un nuevo mundo,
aguaita o sol que brila
en tu, parolas dizirá
con as que naxerás a o Ser
que ya fa masiau tiempo que oblidés.

© Chuan Chusé Bielsa

O PAÍS D'OS TUYOS GÜELLOS, poema en aragonés

Rosera en o chardín oblidato
Foto: Chuan Chusé Bielsa

O PAÍS D'OS TUYOS GÜELLOS

Que yo te cante,
que escriba versos
ta tu.

Que me'n vaiga
por os camins
güellando-te
en as colors d'o zielo.

Que m'enamore
a cada inte de tu,
que chuntos caminemos
por os campos.

Que viva
en os tuyos agüerros,
ibiernos u veranos,
serán primavera ta yo,
bonica
será la fuella en l'árbol
u esvolaziando en o zierzo
sobre varellas u pueyos
a o canto de paxaros.

Que veiga os tuyos labios
cuan me saluden
ababols u luscos,
que veigan os tuyos güellos
os xutos sasos
d'o mío corazón,
en tu serán
chardins d'inozenzia.

Que tienga yo mans
t'amorosiar a tuya presenzia,
luminaria
ta nombrar-te,
poesía
ta cantar-te,
aire
ta volar con tu,

silenzio.

Que seiga yo fuella e muera
por os disiertos de l'agüerro,

l'airera
me'n levará a o país
d'os tuyos güellos.

© Chuan Chusé Bielsa

27 de mayo de 2020

LAUS DEO, poema en aragonés


Caseta en o disierto
Foto: Chuan Chusé Bielsa

LAUS DEO

Yo soi pobre aquí,
pero qué rico
en os zielos.

Yo sufro aquí,
pero tot ye goyo
en o silenzio,

en un chardín
d'o corazón
do flors

en o viento
cantan,
divinas as colors.

Yo en a Tierra tiengo
una caseta
en o disierto.

Allá, yo vivo
con pocas cosetas
e un solo alimento:

cuan ora
o corazón, en paz
ye o firmamento,

en paz son mars,
en paz son almas,
en un momento

tot ye en calma,
mansa ye a plevia
e sonrisa o zielo.

Yo soi pobre aquí,
vivo en as alturas
e escribo altos versos.

Goyoso ye vivir
con ista fortuna:
cantar a o Dios nuestro.

© Chuan Chusé Bielsa


Versión en interlingua:

LAUDES A DEO

Io es paupere hic,
ma quam ric
io es in le celos!

Io suffre hic,
ma toto es gaudio
in mi silentio,

in un jardin
del corde
ubi flores

in le vento
canta,
divin su colores.

Io in le Terra
ha un parve casa
in le deserto.

La, io vive
con poc cosas
e un sol alimento:

quando ora
le corde, in pace
es le firmamento,

in pace son mares,
in pace son animas,
in un momento

toto resta in calma,
tranquille es le pluvia,
surride le celo.

Io es paupere hic
ma, ric de alte musicas,
io scribe alte versos,

gaudiose es viver
con un sol fortuna:
laudar sempre a Deo.

© Chuan Chusé Bielsa


VIRAVOLAS, PAXARETA, poema en aragonés

Ababols a o canto d'o camín
Foto: Chuan Chusé Bielsa

VIRAVOLAS, PAXARETA

Paseyaba a la tardada
por os sagratos campos
d'a primavera.

Prebaba d'agafar
totas as bellezas
en iste paradiso.

En o camín, a os míos piez,
s'aturó una paxareta,
muito gran, amarillenca.

Con un saludo e un sonriso,
zarró e ubrió as alas en un inte,
marchó chugando como un nino.

Atura, atura, viravolas,
no te'n vaigas volandera,
que soi o tuyo amigo.

Pero no, a flor viva,
a flor más dondiadera,
se'n fue como un sospiro,

vira e revira,
chira e rechira,
vuela e revuela.

Si fuese airera,
con tu me'n irba
por os paisaches d'a primavera,

te contemplarba asinas
bien zerqueta
e te dizirba:

amiga, viene,
que con tu o día
amorosea.

Pero no,
a viravolas, a paxareta

vira e revira,
chira e rechira,
vuela e revuela,

se'n va danzando
por royos labios,
por aires claros,

ababolera,
margalidera,
verdetriguera,

esvolaziando
por ixos campos
d'a primavera,

almeta en alto
por ixos zielos d'as inozenzias.

© Chuan Chusé Bielsa

26 de mayo de 2020

INSULA D'ORO, poema en aragonés

Perén entalto
Foto: Chuan Chusé Bielsa

INSULA D'ORO

Devanto los güellos e veigo
a mía insula d'oro.

Ye a isla que amorosiaba
en mapas viellos,
arrodiata por pansos
azuls, en tiempos
do soniando en a nineza
s'acurtaban as distanzias
e yera uno feliz.

Aquí yo no puedo
pas vivir, me cal una tierra
muito funda e lexana,
viachar en nueis d'inozenzia
con a nau de l'asperanza,
visitar aboniquet os puertos
en ixas mars de l'alma,
puyar a la mía insula.

Busco oro en salas
de misteriosos templos,
entre selvas desconoxitas,
busco espezias d'a más alta valura
en a mía isla perdita,
as ondas i meditan en as plachas,
bi ha flors e aus e zielos
con colors nunca veyitas,
musicas que aiman
e plevidas calmas
de paradiso.

Ta vivir, me cal un alba
e un maitín e una tardada
con tanta luminaria e tanto goyo
como ixas que alufraba
yo de nino.

Isto tiengo: una insula d'oro
allá en alto e aquí adentro,
ta mercar lo que menesto
me calen as suyas monedas d'infinito,
me cal o suyo sol, que amorosea
con miraglosos didos,
me cal o viento
que ye bisa en o silenzio,
me cal a libertá.

Me cal
sentir a estrela d'o misterio
en nueis contemplativas,
recullir gotetas de luz
ta no morir de sete en o disierto,
me cal beber a vida
en un alto manantío.

Yo vivo
ta ir viachando de contino
a la mía isla,
ta i remaner un día,
ta cutio aimando.

© Chuan Chusé Bielsa