30 de octubre de 2025
30 de marzo de 2025
30 de enero de 2025
AMOROSEYO, POEMA MUSICATO EN ARAGONÉS DE CHUAN CHUSÉ BIELSA
Publico aquí un poema musicato, poema escrito recientment en iste blog, en chulio de l'anyada pasata, anque con un títol diferent (en a dentrada d'o poema levaba por títol DILLÁ DE TOT, e agora en ye AMOROSEYO. Aspero que cuaque a qui lo ascuite.
AMIGAMÍ, POEMA (RETORICO) EN ARAGONÉS DE CHUAN CHUSÉ BIELSA, CON MUSICA.
Un poema de yo, AMIGAMÍ, en aragonés (retorico), que escribié ya fa bellas anyadas. Ye un exercicio poetico e retorico feito con muito amor.
17 de julio de 2024
TIMONERA
TIMONERA
a la fin
plega lo sin-tiempo e
somos o campo sobre o que as rayadas
e a plevida cayen
devantas con parolas os amors
Timonera
tot ye bueno cuan en calma
tornas tota mar
a nuestra nau enterament habitas
a os naufragos feneixitos
que ya solo en tu pueden confitar
los te'n levas enta os cielos porque
a la tuya voluntat ya son sozmesos
porque ya no poderban fer una atra cosa
ta vivir
sino seguir-te
Timonera
albandonar cal a nuestra inexistencia ta
en tu naixer e tot prener d'ixas mans tuyas
cuántos camins fan falta ta saper
que yes tu o camín e nusatros
sin tu nos tresbatimos e acoramos
e asinas t'aimo porque no existo sino en tu
e res no puedo aconseguir sin que me guides
no puedo yo ni devantar
en ista tierra ni un niedo ta paixaros
ni un brin de cosa con as pensadas mías
por ixo Timonera
portia-me en a tuya isla por mars blosas
e deixaré ta cutio as plachas de folías
replequé que tot ye o tuyo amor
e plenizo goyo somos cuan somos
lo que yes
a
impotencia
ye enta tu
o puerto de partita
Timonera
ya solo puedo aimar-te
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano:
TIMONEL
al fin
llega el sin-tiempo y
somos el campo sobre el que los rayos
y la lluvia caen
levantas con palabras los amores
Timonel
todo es bueno cuando en calma
tornas todo mar
nuestra nave enteramente habitas
a los náufragos muertos
que ya solo en ti pueden confiar
te los llevas a los cielos porque
a tu voluntad ya están unidos
porque no podrían hacer ya otra cosa
para vivir
sino seguirte
Timonel
abandonar es preciso nuestra inexistencia para
en ti nacer y tomarlo todo de tus manos
cuántos caminos hacen falta para saber
que eres tú el camino y nosotros
sin ti nos extraviamos y extinguimos
y así te amo porque no existo sino en ti
y nada puedo conseguir sin que me guíes
no puedo yo ni levantar
en esta tierra ni un nido para pájaros
ni una brizna de nada con mis pensamientos
por eso Timonel
llévame a tu isla por tus mares
y no a mis playas de quimeras
comprendí que todo es tu amor
y pleno gozo somos cuando somos
lo que eres
la
impotencia
es hacia ti
el puerto de partida
Timonel
ya solo puedo amarte
© Chuan Chusé Bielsa
11 de julio de 2024
DILLÁ DE TOT
DILLÁ DE TOT
e aquí
do está
prohibito acariciar
yo quererba amoroseos
como una casa eterniza
t'acaricio
e alzo lo tacto d'o tuyo rostro
devantaré vuelos e estremezos
en un cielo que no cumpla anyadas
e aquí do
están
como tallatas as mans t'aimar
amoroseo a crosta d'un árbol
puyando e baixando los polpillos
amorosié
a cheografía d'un amor
e recorrié os suyos países de colors
pero se tresbatió aquel atlas
e no sé si ella e yo
nos aimemos de veras
anque dicise tantas de vegadas
que yo yera o millor en ixo
lo que se'n va no ye amor
aquí
do as pelletas se fan viellas
sin cosa que tovament
las impla de terneza
amoroseo iste libro
que diz que solo existe o cielo
que tota atra cosa fa frau
amoroseo voces
(e no cal pedir permiso ta ixo
encara)
porque bi ha voces tan politas
que son perfumos dillá d'a piel
no devantaré aquí ya
denguna casa
pero devantar una casa eterniza
de caricias
ixo sí
cuan ya os anyos que nos restan son
tan poquez
dillá de tot ye
bienaventurato acariciar
o goyo tornato en dance e en
táctil
unidat de luz
cosa-cosa
cosa bi ha sin amor
© Chuan Chusé Bielsa
4 de junio de 2024
MINISTERIOS
MINISTERIOS
Bel ministerio d'o silencio
con siede en a varella,
do canta sin deseyo
bel paixaro,
e cuasi ni se siente.
Oración fácil
de fer:
asentar-se en a silleta
tanemientres
afuera suenan plevias.
Yo querese que ixe mont
que tanto aimo
remanese inútil e ta cosa
no servise, ni ta i meter
molins, panels;
indiferent ta tot
o que no seigan altarias.
Ministra d'o susiego:
sargantana
aimando a o sol en o ripazo.
Ministras d'o sin-tiempo:
oliveras amigas de poetas,
albandonatas, e mesmo
más reverenciatas
si ya secas;
jarmientos d'un vinyero
ya oblidato, secretarios.
Ministerio de paisaches
ta o miraglo que más aimo:
camins do paseyemos
de chiquez, sagratos,
e planas do l'airera va de goyo
bailotiando,
sasos que o sol besa,
disiertos que s'ubren como biblias,
con vieros que s'adentran enta islas de secretos.
Ministerio d'as parolas ya más viellas,
que s'aprendan en escuelas
como ritmos
e tresoros de sabieza,
esdevenidero
ta qui tienga alma de nino.
E uellar enta o misterio:
ministerio d'altos cielos,
aturar en o infinito,
agafar bel inte eterno
ta meditar e fer,
fluindo, o que cal que seiga feito.
Ministerio d'a luz
e d'auguas claras, azuls
ya sin más tacas,
ministerio de luscos
e de nueits (suenios calmos),
ministerio d'o descanso,
ya sin priesas, contemplando,
ministerio d'altas albas.
Ministerio d'afers d'a compasión,
ministerio ta o remate ya d'as guerras,
ministerio t'árbols
e t'animals e plantas,
ministerio d'o treballo
susegato, emplindo vocacions,
ministerio d'a tierra
e fruitos sanos,
ministerio de libros e cultura,
ministerio ta poetas.
Ministerio d'a inocencia:
corazón.
Ta qui isto leiga e quiera.
Presidencia de l'Amor.
© Chuan Chusé Bielsa
FOSAL
FOSAL
qué adentro en o fosal
bi yera yo
en o regno callato
d'os muertos
astí bi eba chent
ta despedir-me
¡adiós adiós
será o viache más luengo!
¡qué desemparo
en o gran continent d'a sete!
do los uesos
se barrechan con o polvo
un tiro certero
d'a muerte e cayé en o sulero
d'hespital en hespital
espiritando preguntaba:
¿tendrá solución ista ferida
morió también o mío amor?
pero... toz secutiban as capezas
e yera o día zaguero
sangre e aliento
albandonón a mía casa
redolaba e redolaba
muerto
abonico
por o fosal en costera
enta difuera s'arrocegaba
o bofo cuerpo
lentor
d'atros mundos
e yo no te veyeba
Amor
te'n yeras ito
(t'enterrón en o mar)
beluns i yeran
e cosa no diciban
redolaba e redolaba
sobre o gudrón u sobre a tierra
quedé entruchato baixo una maquina
e i amaneixiés contemplando-me
rostro d'a choventut
e me veyebas en a soledat
con os tuyos uellos sin parolas
aguaitabas a indefensión más gran
encara podió lo cuerpo destrancar-se
d'a suya trampa
redolando
enta o fundo d'o destín
plegué en a puerta enrellata
d'o fosal
yera tot
una ofrenda
rechiré en l'alma
e sólo i trobé a clau d'as mías oracions
oraba e oraba
e sólo existiba allora l'asperanza
en a zarralla d'a puerta
bi yera escrito lo tuyo nombre
lo amorosié letra a letra
e lo prenunción os míos labios
se'n fuon ubrindo los fierros
e sólo tu m'acompanyabas
yo a bonico redolaba
enfilando lo río
silenciosament
enta las tuyas auguas
me libré a tu
Amor-o-tuyo-mar
© Chuan Chusé Bielsa
ULTIMA ESCUELA
ULTIMA ESCUELA
Me cuacarba aprender
en a ultima escuela:
o tuyo rostro,
a tuya cheografía,
as lais
d'o tuyo amor,
a veyer
con os uellos tuyos,
a aprender a tuya fabla.
En a viellera
cualque día pueden
tremolar as mans
agafando una gayata,
a memoria se desgasta
como goma u clarión.
As parolas que dicen
ninos e chóvens ya son atras,
os paisaches que aimemos
ya están destruyitos,
cal aprender
urchentment a rezar,
aprender a aimar
lo que cal que seiga aimato.
A mía mai diciba
cuan o suyo cuerpo respondeba
que a vida yera muito aimable
(allora pareixeban tan solidas as cosetas),
agora a vegadas diz
que millor morir-se
milenta vegadas
ya con tantas de laquias,
yo le fablo con parolas tiernas
e prebo de amostrar-le o mío amor.
Ya m'he inscrito
en a ultima escuela
t'aprender lo que me cal
ta cuan plegue l'hora d'ir-se-ne,
(bien quererba
tener l'alma escoscata e sin pecatos).
Bandera de l'amor:
azul cielo e amariello arreplegatos,
verde esprito
d'o paradiso.
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano:
ÚLTIMA ESCUELA
Me gustaría aprender
en la última escuela:
tu rostro,
tu geografía,
las leyes
de tu amor,
aprender a ver
con tus ojos,
aprender
a hablar tu lengua.
Cuando se es viejo
cualquier día
tiemblan las manos
agarrando una gayata,
como goma o tiza
se desgastan los recuerdos.
Las palabras que pronuncian
los niños y los jóvenes son otras,
los paisajes que amamos en su día
ya están destruidos.
Se fueron tantos seres entrañables...
En la escuela
última del alma
urgentemente es necesario
aprender a rezar,
a amar
lo que merece ser amado.
Mi madre me decía
cuando su cuerpo respondía
que la vida era amable
(entonces parecían tan sólidas las cosas),
ahora, cuando el dolor aprieta demasiado,
dice que mejor
morir mil veces.
Yo comprendo ese dolor
y la entiendo
y le hablo con palabras tiernas,
quiero que sepa que la amo.
Ya me inscribí
en la última escuela:
aprender lo necesario
para pasar curso y no repetir más
(buscando un alma limpia
y sin pecados).
Bandera del amor:
azul cielo y amarillo unidos, al final
verde espíritu
del paraíso.
© Chuan Chusé Bielsa
25 de mayo de 2024
L'ATRA ESPUENDA
L'ATRA ESPUENDA
Aquí a mía patria
en l'atra espuenda...
A mía paz aquí se troba;
aimar e ser aimato.
Ye a tuya uellada
o mío tresoro,
o mío zancero veyer.
Si no fuese o fol
enamorato, muerto estarba.
Pero vivo, te soi fidel
e en tu tiengo l'aliento.
Cusindo parolas con amor
plega uno a l'atra espuenda,
contemplando a Inocencia
en unos uellos.
Si malfurrié o tiempo
en países d'a no-cosa, a vía
trobé que a tu me'n leva,
a vanidat desfeita.
Aimar-te ye Tot.
Qué silencio e qué soledat bi eba
en o país do morié e naixié
e m'acullió l'Amor.
Monts e vals
yeran ta orar, sin alas
volaban os aimants,
en tot espacio
yera amoroseyo l'aroma d'o chardín
d'o paradiso.
O mío unico treballo:
danzar e contemplar-te,
os míos uellos a tu aunitos.
© Chuan Chusé Bielsa
16 de mayo de 2024
O MÍO PAI
O MÍO PAI
Tenebas o suenio
d'a tierra, d'a plevida
e o sol, d'os güertos
e os árbols, tan dócils
a las tuyas mans.
Tenebas perén en a boca
as parolas que diciban
antis os aragoneses.
Yo te uellaba e yeras tu
o representant d'ixos campos
amariellos.
Yo no te siguié en ixa
falaguera tuya por a tierra,
pero t'almiraba e dica la fin
respeté o tuyo suenio.
Con tu vivié.
Agora que yes viello,
un poquet más viello que yo,
te trobas sin aguaitar os tuyos campos,
sin o sol en alto iluminando-los,
sin tot ixo que aimabas con delera,
e aquí bi yes asentato a o costato
d'a finestra, ya eslanguito e sin fuerzas
ta cautivar o tuyo amor.
Veigo a tuya cara
e peno en veyer a tuya exprisión de desenganyo,
que me diz que no sapes quí e ta qué
devantó tot ixe mirache.
¿Qué estranio maldau te fació creyer
en a reyalidat de lo que aimabas?
E yo también
¡cuánto m'esbarré por os camins d'a vida,
tot estió tan rebutito de folías, rematé siempre
tan burlato a la rechira d'embelecos!
Me libré como bel fato
a verdaders pantasmas.
Agora, amor mío,
te veigo e reverencio, e me quedo
a o canto de tu, a o costato d'a zaguera finestra,
por os veires s'esbariza
cualque gota;
o día ye nublo.
Pienso en ixos tiempos en que
disfrutemos como ninos por o laberinto d'as ilusions,
pero tot lo creba o esgarro
d'o chilo incompreso en a uellada tuya.
"¡¿Quí cautivará os míos campos?!"
Agora, amor mío,
no caldrán ya más enganyos,
no penes más,
¡imo-nos-ne
por ixos Campos que bi ha
dillá de tot tiempo,
Sol e Verdat, por ixa interna Vida!
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano:
MI PADRE
Tenías el sueño
de la tierra, de la lluvia
y el sol, de los huertos
y los árboles, tan dóciles
a tus manos.
Tenías siempre en la boca
las palabras que decían
antes los aragoneses.
Yo te miraba y eras tú
el representante de esos campos
amarillos.
Yo no te seguí en esa
pasión tuya por la tierra,
pero te admiraba y hasta el fin
respeté tu sueño.
Contigo viví.
Ahora que eres viejo,
un poco más viejo que yo,
te encuentras sin contemplar tus campos,
sin el sol en lo alto iluminándolos,
sin todo lo que amabas,
y aquí estás sentado tras los cristales
de la ventana, ya lánguido y sin fuerzas
para cultivar tu amor.
Veo tu cara
y peno con tu expresión de desengaño,
que me dice que no sabes quién y para qué
levantó todo ese espejismo.
¿Qué extraño hechizo te hizo creer
en la realidad de lo que amabas?
Y yo también
¡cuánto me perdí por los caminos de la vida,
todo estuvo tan lleno de locuras, acabé siempre
tan burlado en busca de quimeras!
Me entregué como un estúpido
a verdaderos fantasmas.
Ahora, amor mío,
te veo y reverencio, y me quedo
junto a ti, junto a la última ventana,
por los cristales va resbalando
alguna gota;
el día está nublado.
Pienso en esos tiempos en que
disfrutamos como niños por el laberinto de las ilusiones,
pero todo lo rompe el desgarro
del grito incomprendido en tu mirada.
"¡¿Quién cuidará de mis campos?!"
Ahora, amor mío,
no harán falta más engaños,
no sufras más,
¡vámonos
por esos Campos que existen
más allá del tiempo,
Sol y Verdad, por esa interna Vida!
© Chuan Chusé Bielsa
27 de abril de 2024
REPOSO EN TU
ARCHILA
archila tuya soi
oh fe con yo lo que tu quieras
os míos uellos modelatos
por l'amor
aimaré lo que deseyas
plega l'inte de dicir:
seré a boira
e volaré en o tuyo cielo
plega l'inte de volar
con alas tuyas
as mías mans ta tu se fizon
e asinas
con istos didos debuixa
o tuyo amor en as altarias
plega l'inte de naixer
e asinas
fe de yo
lo que te cuaca
si res no tiengo
en tu reposo
e cosa ya no manca
seré l'esposo
e tu serás a reina
seré corazón tuyo
truquetiando
en marcha
cuan me uelles e me muevas
que lo que diga yo muera
ta dicir lo que tu quieras
me'n iré por paradisos
e oblidaré as feridas
que tenié cuan no bi yeras
por ixo
iste cuerpo canso e viello
prene-lo en ofrenda
farás con istos labios besos
e con os míos brazos abrazadas
os míos uellos
veyerán a tuya primavera
en tu devantaré
l'amor como bandera
ixe amor que ye caricia
d'ixe sol que perén brila
si tot estió cenisa
treito d'a tuya presencia
albandonando tot
en tu
gano a vida verdadera
fe de yo
amor
lo que tu quieras
© Chuan Chusé Bielsa
9 de abril de 2024
MONCHE
MONCHE
ye muito triste
ser ixo que no somos
estrafollar o tiempo
emplindo repalmars de vuedos
no aturar de treballar
ta dimpués deixar-lo tot
cuan a la fin somos viellos
si te veigo
res no manca
aguaitar-te
ye o tresoro
si agora t'aimo e te siento
ya no calen más secretos
muito bueno
ye puyar con tu en l'airera
liberar-me d'o que asinas
como plega
marcha en l'inte como suenio
muito bueno
ye tener en o disierto
casetica
e cada día ir desfendo
lo que sin tu s'heba feito
ser monche e tener asinas
un treballo verdadero
aquel que tien os paseyos
por os paisaches que habitas
e a la tardada acaricia
o tuyo sol
qué goyo tener casa
do tien a casa o cielo
ilusions
ta puyar a la cambra
do m'asperas
deixar asinas canseras
quiero
ser lo que tu quieras
e veyer lo que tu veigas
contemplando-te
© Chuan Chusé Bielsa
17 de febrero de 2024
A QUÍ
A QUÍ
a quí
dar-lo tot
ta ser feliz
si tanto die
y no gané amistanzas
verdaderas
a quí
dar-le o que tiengo
ta ser oblido de yo mesmo
si dié
a mía vida e tiempo
ta no ganar ni una abrazada
a quí
daré as anyadas
que me restan
a quí
daré iste corazón
de raso resequito
si l'airera
se'n fue con os deseyos
d'a vida e me quedé solenco
a quí
me libraré
ta ser amor
a quí
daré o silencio que me queda
ta ser voz
si soi tot una tristura
a quí daré as glarimas
que m'apretan
a tu que habitas
defuera d'ixa tierra
e veyes os míos cielos derrotatos
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano:
A QUIÉN
a quién
darlo todo
para ser feliz
si tanto di
y no gané amistades
verdaderas
a quién
darle lo que tengo
y ser olvido de mí mismo
si di
mi vida y tiempo
y no gané ni abrazos
a quién
daré los años
que me restan
a quién
daré este corazón
tan agotado
si el viento
marchó con los deseos
de la vida y estoy solo
a quién
dar tanta pobreza
y ser amor
a quién
dar este silencio que me queda
y así ser voz
si soy una tristeza
a quién daré estas lágrimas
resecas
a ti que habitas
sin más tierra
y ves mis cielos derrotados
© Chuan Chusé Bielsa
15 de enero de 2024
POETICA
POETICA
Ta el a poesía
yera espullar-se
de tot
(treito de l'amor),
ser ausencia d'uno mesmo.
A vegadas escribiba
cuan o cielo quereba,
no escribiba
sin en el bi haber silencio,
eba retrobato lo goyo
de ser libre.
S'amagaba
d'a vanidat;
si amaneixeba bella chisleta
d'ego,
qué tristachos os días
sin más plevia cayendo en as pachinas
d'a inocencia,
si escribise bel libro verdadero
lo publicarba en o suyo corazón,
dimpués, en ofrenda,
como se fa con as botellas con mensaches,
l'arrullarba a o mar d'o yermo.
En os hortals
se cremaban as fuellas de l'agüerro
e veyeba o fumo blanquinoso
dende o terrau soliato,
veyeba en l'azul, dimpués,
a o paixaro salvache,
oblidato, poeta altero,
e ta qué estar engabiato,
ya feneixito (encara que cantando)
e sin puyar a o cielo,
ta qué ser belún
e deixar bel vano bayo
si solo queda un vuelo
que no s'esborra en a pizarra
cuan nos n'imos.
Marcha, hibierno.
Remera cuan yeras un nino,
astí no bi eba tiempo,
remera la falsa
do leyebas libros
que hombre no escribiba,
versos
de sol, plevia u viento
en poesías de machia.
Fuyito l'ego,
dengún no aplaudiba
en o silencio,
a soledat
yera a la fin acompanyata.
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano:
POÉTICA
Para él la poesía
era despojarse
de todo
(menos del amor),
ser ausencia de sí mismo.
A veces escribía
cuando el cielo quería,
no escribía
sin en él haber silencio,
había reecontrado el gozo
de ser libre.
Se escondía
de la vanidad;
si aparecía alguna brizna
de ego,
qué tristes los días
sin más lluvia cayendo en las páginas
de la inocencia,
si escribiese un libro verdadero
lo publicaría en su corazón,
después, en ofrenda,
como se hace con las botellas con mensajes,
lo arrojaría al mar del yermo.
En los hortales
se quemaban las hojas del otoño,
veía el humo blanco
desde la terraza soleada,
veía en el azul, después,
al pájaro salvaje,
olvidado,
poeta en lo más alto,
y para qué ser
pájaro enjaulado,
muerto ya (aunque cantando)
y sin subir al cielo,
para qué ser alguien
y dejar un rastro vano
si solo queda un vuelo
que no desaparece
en la pizarra
al marcharnos.
Vete, invierno.
Recuerda la luz de la infancia,
allí no había tiempo,
leías en desvanes
libros que no escribía nadie,
versos
de sol, lluvia o viento
en poesías de magia.
Huido el ego,
nadie aplaudía
en el silencio,
la soledad
estaba al fin acompañada.
© Chuan Chusé Bielsa
1 de enero de 2024
TORNAR
TORNAR
Tornar
dende tan luen...
Tornar diferent,
tornar como tornan
os muertos a la vida.
E dimpués tornar
a aprender a caminar,
e dimpués veyer con uns atros uellos
a reyalidat.
Aprender a arreguir e a plorar.
Porque agora nos emocionamos
con as cosas grans u chiquetas,
pero verdaderas.
Saper que Chesús ye
o unico camín, saper
que toz os atros vieros
marchan enta abaixo.
E deixar tantos estudios vuedos, e deixar
de leyer tantos libros bofos, e deixar
tanta uambra que pareixeba luminaria, e deixar
o que no ye de Chesús, o que no ye Chesús.
E tornar a vivir
d'una atra manera, e tornar
a sentir a parola de Chesús, e tornar
a veyer o suyo rostro, e tornar
a caminar por os suyos camins.
Tota la resta, dimpués de morir
e naixer,
ye bel fumo que entazaga marcha,
ye ixa muerte que entazaga deixemos,
tota la resta ye bella tristura que tacarba
l'alma e la ferirba.
Amor, que yo seiga de tu
perén, e que ta tu viva
eternament.
© Chuan Chusé Bielsa
E TE VEYEBA
Atalaya
Foto: Chuan Chusé Bielsa
E TE VEYEBA
E te veyeba
en os monts azulencos
a la tardada,
e te soniaba
cuan os uellos zarraba,
e tot teneba
a frescor femenina d'a choventut.
E te veyeba
cuan en os camins amariellos
caminaba,
e tu yeras l'augua
que caleba a la mía sete.
E no pensaba
en vulgars cosetas
cuan bien t'amorosiaba,
rechiraba
os tuyos labios en as boiras
u en o royo d'o sol
cuan s'amagaba.
Por qué marché tan luen,
do no bi yeras.
Alavez
no veyeba en horizonts
o sonriso que yo aimaba,
alavez
no veyeba en as carreras
l'amor d'as seice anyadas,
cuan yera vagabundo e no teneba
que sólo ixa uellada
ta emplir-me tota l'alma.
E te veyeba en nueit u alba,
e te veyeba en cierzo u calma,
e no bebeba que ixos uellos
que m'aimaban,
e no minchaba
que a luz que me dabas.
Por qué marché tan luen
ta retrobar
(e ya de viello)
o que teneba adentro,
aimada,
ixe tresoro d'inocencia
que en tu alzaba
e que nunca perdié.
© Chuan Chusé Bielsa
- Versión en castellano-aragonés:
Y TE VEÍA
Y te veía
en los montes azulencos
a la tardada,
y te soniaba
cuando los ojos zarraba,
y todo tenía
la frescor femenina de la juventú.
Y te veía
cuando en amarillencos caminos
caminaba,
y tú eras l'agua
que calía a mi ser.
Y no pensaba
en vulgares cosicas
cuando bien t'amorosiaba,
regiraba
tus labios en las boiras
u en el royo d'el sol
cuando s'amaga.
Por qué marché tan lejos,
donde no estabas.
Entonces
no veía en horizontes
esa sonrisica que yo amaba,
entonces
en las calles no aguaitaba
ese amor
de las dieciséis añadas,
cuando era vagabundo y tenía
tan sólo esa mirada
pa' llená-me toda l'alma.
Y te veía en noche u alba,
y te veía en cierzo u calma,
y bebía sólo esos ojicos
que m'amaban,
y cominchaba sólo
esa luz que me dabas.
Por qué marché tan lejos
pa' encontrar
(y ya de viejo)
lo que tenía adentro,
amada,
ese tesoro d'inocencia
qu'en tú alzaba
y que nunca perdí.
© Chuan Chusé Bielsa
